Była słynną polską rzeźbiarką. Jej metoda wykorzystania tkanin i gobelinów w rzeźbie przyniosła artystce sławę, pisze portal warsaw1.one. Mowa o Magdalenie Abakanowicz. W tym artykule opowiemy więcej o działalności tej postaci kultury.
Dzieciństwo
Magdalena Abakanowicz urodziła się w 1930 roku w Warszawie w rodzinie polsko-rosyjskiej, jej ojciec był częściowo pochodzenia tatarskiego. Od najmłodszych lat dziewczynka interesowała się sztuką. Uwielbiała rysować i tworzyć coś własnymi rękami.
Dlatego po ukończeniu szkoły Magdalena zdecydowała się wstąpić na Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. Podczas studiów Abakanowicz nie zgadzała się z jedynym wówczas nurtem w sztuce, socrealizmem, uważając go za zbyt konserwatywny. Studiowała również w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie, w szczególności w pracowniach Marka Włodarskiego i Eleonory Plutyńskiej.
Później, w wywiadach, Abakanowicz nie miała zbyt pozytywnego zdania o swoich studiach. Uważała, że instytucje szkolnictwa wyższego zbyt mocno naciskały na studentów i nie pozwalały im w pełni wyrazić siebie. Wspomniała również, że jej filozofia artystyczna różniła się od tego, co oferowano na uniwersytecie. Wkrótce po ukończeniu studiów Magdalena porzuciła malarstwo i zajęła się tekstyliami.
Twórczość
W latach 60. Magdalena zaczęła tworzyć wielkoformatowe prace przy użyciu tradycyjnej techniki tkania z barwionego sizalu. Prace artystki miały zarówno cechy rzeźbiarskie, jak i architektoniczne. Prace Abakanowicz sprawiły, że ludzie zaczęli inaczej postrzegać sztukę. Fani twórczości Magdaleny nadali jej pracom przydomek „abakany”.
Rzeźby warszawskiej artystki wywołały wiele dyskusji w społeczeństwie. Jedni byli zachwyceni tymi pomysłami, inni uważali je za niedorzeczne. Artystka zyskała międzynarodowe uznanie dzięki swoim pracom powstałym w latach 70. W szczególności były to Alteracje, Głowy, Plecy, Postaci siedzące, Embriologia. Były to produkty wykonane ze sznurów konopnych i tkaniny jutowej, nasyconej żywicą syntetyczną.
W latach 80. Magdalena zaczęła pracować z tradycyjnymi materiałami rzeźbiarskimi. Był to na przykład brąz, kamień i drewno. Podczas pracy wyraźnie podkreślała właściwości wykorzystywanych surowców. W tym okresie Abakanowicz stworzyła również duże projekty przestrzenne na zewnątrz. W szczególności we Włoszech, Izraelu, Niemczech, USA, Korei Południowej i na Litwie. Jednym z jej największych dzieł było „Nierozpoznani”, które składało się ze 112 figur wykonanych z żeliwa. Praca ta została później zainstalowana w Parku Cytadela w Poznaniu.
Ciekawostką jest fakt, że w latach 90. Magdalena zainteresowała się japońskim tańcem butoh. Dzięki temu stworzyła nawet choreografie dla polskich i japońskich tancerzy.
W latach 1965-1990 Abakanowicz wykładała również w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Poznaniu. Artystka wielokrotnie wykładała za granicą, m.in. w Kalifornii w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie i Australii.
Magdalena Abakanowicz całe swoje życie poświęciła twórczości. Jej prace znajdują się w zbiorach ponad 70 muzeów i kolekcji publicznych na całym świecie. Wśród nich są Muzea Narodowe w Warszawie, Wrocławiu i Poznaniu, Muzeum Sztuki w Łodzi i Centre Georges Pompidou w Paryżu, Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku i Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Kioto.
Magdalena Abakanowicz zmarła w kwietniu 2017 roku. Żyła długo i dość ciekawie. Artystka zaprezentowała polskiej kulturze wiele niesamowitych dzieł.