Był polskim poetą i prozaikiem. Przez długi czas zajmował się tłumaczeniami z rosyjskiego, jidysz, romskiego i węgierskiego, pisze portal warsaw1.one. Mowa o warszawskiej postaci kultury Jerzym Ficowskim. W tym artykule opowiemy więcej o jego działalności.
Młodość
Jerzy Ficowski urodził się w 1924 roku w Warszawie. Od dzieciństwa lubił książki. Marzył, że kiedyś sam coś napisze. Szkołę średnią ukończył w stolicy Polski. Następnie Jerzy planował pójść na studia, ale niestety jego młodość przypadła na początek II wojny światowej, więc jego plany uległy zmianie.
Podczas okupacji niemieckiej Ficowski mieszkał pod Warszawą. W tym okresie dołączył do polskiego ruchu oporu. Później został członkiem Armii Krajowej i wziął udział w Powstaniu Warszawskim. Podczas walk Jerzy otrzymał pseudonim Wrak. Po zakończeniu powstania Ficowski wraz z towarzyszami został uwięziony w obozie koncentracyjnym.
Działalność twórcza
Po zakończeniu II wojny światowej Jerzy Ficowski powrócił do Warszawy. Udało mu się dostać na uniwersytet, gdzie studiował filozofię i socjologię. Podczas studiów młody człowiek zaczął pisać własne wiersze. Wiele utworów Ficowskiego dotyczyło Powstania Warszawskiego.
W 1946 roku Jerzy zadebiutował literacko, kiedy jego poemat „Ptakom niebieskim” został opublikowany w polskim tygodniku „Dziś i jutro”. Później opublikowano jego zbiór poezji „Ołowiani żołnierze”.
Ciekawostką jest fakt, że w latach 40. i 50. Ficowski podróżował po Polsce z obozami Romów, badając ich język, zwyczaje i kulturę. Jerzy poświęcił temu ludowi wiele lat swojego życia. W 1953 roku wydał zbiór esejów o historii i życiu Romów zatytułowany „Cyganie polscy”. Takie zainteresowanie tą narodowością było w ówczesnej Polsce dość nietypowe, ale czytelnicy byli zainteresowani poznaniem kultury tego ludu. Ficowski przyjaźnił się również z romską poetką Bronisławą Wajs (Papuszą). Pisarz pomagał w tłumaczeniu utworów koleżanki na język polski.
Wiele dzieł Fiсowskiego było poświęconych Żydom. Pisarz bardzo boleśnie przeżył wydarzenia tamtych czasów. Dlatego postanowił wspominać w swoich wierszach naród żydowski, aby pamięć o nim żyła wiecznie. W 1957 roku Jerzy opublikował wiersz „List do Marc Chagalla”. Ficowski darzył również wielkim szacunkiem polskiego pisarza Brunona Schulza. Pod koniec lat 60. Ficowski opublikował eseje o życiu pisarza w Regiony wielkiej herezji. W ten sposób Jerzy chciał złożyć literacki hołd swojemu koledze.
W latach 70. Jerzy rozpoczął działalność opozycyjną w PRL. Sprzeciwiał się zmianom w konstytucji proponowanym przez partię komunistyczną. Ze względu na aktywną działalność polityczną, dzieła Ficowskiego zostały objęte zakazem druku w Polsce. Zakaz ten obowiązywał do 1980 roku. W 1979 roku ukazał się zbiór warszawskiego pisarza „Gryps”.
W 1981 roku Ficowskiemu udało się wyjechać do Izraela, gdzie kontynuował poznawanie kultury żydowskiej. Podróż ta była dla Jerzego niezwykłym doświadczeniem, które wpłynęło na jego karierę pisarską.
Generalnie przez całe życie warszawski pisarz tworzył. Poprzez swoją twórczość Jerzy wpłynął na rozwój polskiej kultury. Zapoznał swoich czytelników z narodami żydowskim i romskim, ponieważ w tamtych czasach nie było zbyt wielu informacji na ich temat. Chciał, aby te narodowości były znane i nie zostały zapomniane. Po upadku komunizmu, liberalizacji Polski i zerwaniu z blokiem sowieckim, Ficowski kontynuował pisanie i tłumaczenie dzieł na różne języki, w tym hiszpański i rumuński.
Jerzy Ficowski zmarł 9 maja 2006 roku.