Hanna Krall była znaną polską dziennikarką i pisarką. Mimo trudnego dzieciństwa udało jej się osiągnąć własne cele życiowe, pisze portal warsaw1.one. W tym artykule opowiemy bardziej szczegółowo historię jej życia.
Młodość
Hanna Krall urodziła się w 1935 roku w żydowskiej rodzinie w Warszawie. Do wybuchu II wojny światowej wydawało się, że jej dzieciństwo było najszczęśliwsze, jednak wraz z przybyciem Niemców do Polski rozpoczęła się eksterminacja Żydów. Podczas okupacji Warszawy rodzina Krall mieszkała w getcie, później zostali wysłani do obozu koncentracyjnego na Majdanku. Rodzice dziewczynki zginęli w obozie, a sama Krall cudem uniknęła śmierci dzięki temu, że do końca wojny była przechowywana przez obcych ludzi.
Od tego momentu rozpoczęła się ciernista droga Hanny. Początkowo dziewczynka była przekazywana z rodziny do rodziny. Przez jakiś czas mieszkała we wsi Krasnogliny i mieście Ryki. Później Krall osiedliła się w klasztorze sióstr albertynek w Życzynie. Jej kryjówka była finansowana przez Radę Pomocy Żydom. Po zakończeniu II wojny światowej Hanna trafiła do schroniska dla dzieci żydowskich.
Po ukończeniu szkoły średniej Hanna zastanawiała się, gdzie pójść dalej, i w końcu zdecydowała się na studia dziennikarskie na Uniwersytecie Warszawskim, ponieważ była bardzo zainteresowana tym kierunkiem.
Kariera
Po ukończeniu studiów Hanna zadebiutowała w gazecie Życie Warszawy. To właśnie tam w 1957 roku ukazał się jej reportaż „Nietoperze nad Miechowem”. Po udanej publikacji Krall pozostała w gazecie do 1966 roku, a następnie rozpoczęła współpracę z Polityką.
W latach 60. została wysłana do ZSRR jako korespondentka warszawskiego pisma i przebywała tam przez trzy lata. W tym czasie zbierała materiały do swoich reportaży. W końcu świat zobaczył jej prace, w tym “Na wschód od Arbatu”, “Syberia, kraj możliwości”, “Dojrzałość dostępna dla wszystkich”.
Generalnie już w pierwszych utworach Hanna wypracowała charakterystyczny styl. Pisała zwięźle, czasem oszczędnie w słowach, gdzieniegdzie pojawiały się autorskie komentarze. W 1975 roku na łamach „Odry” ukazał się jej tekst “Zdążyć przed Panem Bogiem”. Był to zapis rozmowy Hanny Krall z Markiem Edelmanem. Po tej pracy autorka postanowiła napisać o historii, która bezpośrednio dotyczyła jej rodziny. W następnym roku praca ta ukazała się w ogromnym nakładzie i przyniosła Hannie prawdziwe uznanie.
Przez całą swoją karierę Krall miała kilka problemów z cenzurą. Przykładowo, w 1976 roku miała ukazać się książka “Szczęście Marianny Głaz”. Mimo że utwór pomyślnie przeszedł proces redakcyjny, cały nakład został zniszczony przez władze komunistyczne. W 1981 roku autorka złożyła w krakowskim wydawnictwie literackim rękopis kolejnej książki, “Katar sienny”, ale nakład również został skonfiskowany z powodu cenzury.
Na jakiś czas Hanna wycofała się z reportażu i postanowiła spróbować swoich sił w pisaniu powieści. W 1985 roku ukazała się książka, w której autorka powróciła do tematu Holokaustu. Dzieło to było częściowo autobiograficzne, zostało bardzo dobrze przyjęte przez krytyków, a dzięki swojemu sukcesowi zostało przetłumaczone na kilka języków. W 1989 roku na podstawie powieści Krall nakręcono film. Później Hanna wróciła do znanego sobie reportażu i w latach 90. opublikowała kilka swoich prac.
Pomimo wszystkich trudności w swoim życiu, Hannie Krall udało się osiągnąć to, czego pragnęła. Stała się odnoszącą sukcesy warszawską dziennikarką i autorką, która wniosła wiele pożytecznych i ważnych dzieł dla Polaków.