Kornel Makuszyński — to znany polski powieściopisarz i felietonista ukraińskiego pochodzenia, który zyskał znaczną sławę w Polsce, pisze portal warsaw1.one. W tym artykule opowiemy Ci więcej o historii jego życia.
Ukraińska młodość
Kornel Makuszyński urodził się w 1884 r. w Stryju w obwodzie lwowskim. Jego ojciec był emerytowanym pułkownikiem armii austriackiej i urzędnikiem galicyjskim. Od najmłodszych lat młody człowiek miał niezwykły talent do humoru. W dzieciństwie spłatało to Kornelowi okrutnego figla, gdyż został wyrzucony ze szkoły średniej za satyrę na miejscowego księdza. Z tego powodu zmuszony był przenieść się do krewnych w Przemyślu, gdzie kontynuował naukę, ale tu po raz drugi ją przerwał. Tym razem powodem była bójka z kolegą z klasy.
Pod koniec XIX wieku Kornel przeniósł się do Lwowa, gdzie uczęszczał do IV Państwowego Gimnazjum im. Jana Długosza. To właśnie we Lwowie zaczął pisać swoje pierwsze wiersze. Później „Słowo Polskie” opublikowało jego pierwsze utwory. Młody człowiek był wniebowzięty.
Podczas I wojny światowej Makuszyński został deportowany w głąb Rosji. Uwolniony z zesłania dzięki pomocy przyjaciół, powrócił do swojej ulubionej twórczości. Po wojnie Kornel i jego żona przenieśli się do Warszawy.
Okres warszawski
W 1918 roku Makuszyński osiadł w stolicy Polski i dopiero tutaj zaczął poważnie tworzyć. Rozpoczął współpracę z Rzeczpospolitą, Warszawianką, a następnie z Ilustrowanym Kurierem Codziennym i Kurierem Warszawskim. Pisał głównie humorystyczne opowiadania i różne felietony. W szczególności O dwóch takich, co ukradli księżyc, Przyjaciel wesołego diabła, Panna z mokrą głową, 120 przygód Koziołka Matołka, Awantura o Basię, Szatan z siódmej klasy, Szaleństwa panny Ewy.
Wielu krytyków literackich uważało Kornela za ewenement swojego pokolenia. Był prawdziwym tekściarzem, który miał głębokie uczucia, ale starał się dawać swoim fanom pozytywne rzeczy. Makuszyński sprawił, że wielu ludzi śmiało się do łez. Z tego powodu miał wielu wielbicieli swojej twórczości.
Druga wojna światowa zastała Kornela w Warszawie. Podczas oblężenia Warszawy w 1939 r. w dom Makuszyńskich uderzyła niemiecka bomba: pisarz ocalał, ale stracił wszystkie swoje rękopisy i kolekcje dzieł sztuki. Okupację niemiecką i Powstanie Warszawskie Makuszyński spędził w stolicy. W tym okresie był również więziony w obozie. Po zakończeniu wojny został deportowany do Opoczna, skąd trafił do Zakopanego, gdzie mieszkał od 1945 roku.
W okresie powojennym Kornel próbował wznowić swoją działalność, ale nie było to łatwe, biorąc pod uwagę wcześniejsze wydarzenia. Zakopane szybko przywróciło polskiemu felietoniście siły, a później pisarz nawet został honorowym obywatelem Zakopanego. To dobrze świadczy o poczuciu humoru mieszkańców, którzy nie wzięli sobie do serca dobrodusznego sarkazmu, jakiego autor nie szczędził w swoich utworach o tym mieście.
Oprócz utworów humorystycznych w dorobku Makuszyńskiego znajdują się również teksty dla dzieci, które odegrały szczególną rolę w jego karierze. W 1939 roku Kornel napisał książkę Za Króla Piasta Polska wyrasta, która ukazała się dopiero w 1985 roku z ilustracjami Andrzeja Darowskiego.
Po 1945 roku Kornel Makuszyński został objęty zakazem publikacji i był prześladowany. Fakt ten przypisywał swojemu wstąpieniu do Polskiej Akademii Literatury w 1937 roku. Mimo wszystkich trudności polski felietonista zdołał wnieść nieoceniony wkład w rozwój literatury. Jego utwory stały się ulubionymi dziełami wielu czytelników. Życie Kornela Makuszyńskiego zakończyło się w 1953 roku w Zakopanem. W tym mieście został również pochowany.