Był polskim dziennikarzem, politykiem i kapitanem Wojska Polskiego. Mówimy o warszawskim działaczu społecznym Janie Nowaku-Jeziorańskim. Przez wiele lat stał na czele Rozgłośni Polskiego Radia Wolna Europa. W tym artykule na warsaw1.one porozmawiamy bardziej szczegółowo o jego działalności.
Młodość
Jan Nowak-Jeziorański, właściwie Zdzisław Jeziorański, urodził się w 1914 roku w Berlinie. Wiele osób błędnie uważa, że pochodzi z Warszawy. Chociaż z czasem chłopiec jednak przeprowadził się z rodziną do stolicy Polski. Tutaj uczył się w Gimnazjum Państwowym im. Adama Mickiewicza. W latach szkolnych Jan dołączył do Warszawskiej Drużyny Harcerzy. Później wstąpił na uniwersytet na Wydział Ekonomiczny.
W 1937 roku Jeziorański ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Artylerii im. Marcina Kątskiego. Następnie został przydzielony do praktyki w 2. Dywizjonie Artylerii Konnej. Podczas II wojny światowej Jan został zmobilizowany. Przydzielony był do Ośrodka Zapasowego Artylerii. Później Jeziorański dostał się do niewoli niemieckiej, ale udało mu się szybko uciec. Po tym incydencie rozpoczął swoją działalność konspiracyjną.
W 1943 roku Jan dobrowolnie podjął decyzję o zostaniu kurierem Komendanta Głównego Armii Krajowej. Jego zadaniem była pomoc wojsku w nawiązywaniu kontaktu z polskim rządem na uchodźstwie. W tym samym roku Jeziorański udał się jako emisariusz do Londynu. Na emigracji udało mu się przetrwać pod nowym nazwiskiem – Jan Nowak. Mężczyzna nie pożył długo w Wielkiej Brytanii. Po rozmowach z przedstawicielami władz Polski i Anglii, w szczególności z premierem Winstonem Churchillem, powrócił do stolicy Polski. W Warszawie Jan przyłączył się do powstania, gdzie udało mu się przekazać instrukcje alianckie dowódcom Armii Krajowej. Następnie opuścił kraj, gdzie przez długi czas przebywał na emigracji.
Działalność dziennikarska
Los Jana Nowaka-Jeziorańskiego związał się z dziennikarstwem już w wieku 16 lat. To właśnie wtedy zetknął się z radiem. Miał wówczas okazję wziąć udział w programie harcerskim w Warszawie. Już w czasie II wojny światowej chłopiec współpracował z powstańczym radiem „Błyskawica”. Dzięki temu udało mu się przekazać mieszkańcom Warszawy ważne informacje z frontu.
Jan przez całe życie był aktywnym działaczem politycznym i publicystą. Stał się autorem wielu książek i artykułów. W Londynie w latach 1948-1951 Jan pracował w redakcji polskiego radia BBC. Dzięki jego pracy świat usłyszał i zrozumiał skalę zbrodni hitlerowskich w Polsce. Na emigracji Jeziorański miał okazję kierować rozgłośnią Polskiego Radia Wolna Europa. Radio otrzymywało niezależne wsparcie finansowe i dziennikarskie, co znacząco przyczyniło się do jego rozwoju. Jan zaangażował do redakcji wielu polskich dziennikarzy, reporterów i publicystów politycznych. Jeziorański pozostał na tym stanowisku do 1973 roku.
Dzięki aktywnej działalności dziennikarskiej Jan Nowak był wielokrotnie nagradzany odznaczeniami państwowymi. W szczególności Polskie Radio przyznało mu nagrodę „Złoty Mikrofon”. Jest ona przyznawana zazwyczaj osobom, które swoją działalnością przyczyniają się do utrzymania wysokiego poziomu, rozwoju i popularyzacji radia publicznego. W 2002 roku został odznaczony „Diamentowym Mikrofonem” za przewodnictwo w Radiu Wolna Europa.
Dziennikarstwo nie opuszczało Jeziorańskiego aż do jego śmierci. Nadal pojawiał się w mediach polskich i międzynarodowych. Jan Nowak zmarł w 2005 roku. W jego pogrzebie wzięło udział wielu warszawiaków i przedstawicieli władz, w tym ówczesny Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski.
