Był polskim artystą, prezesem Warszawskiego Towarzystwa Artystycznego. Mówimy o rzeźbiarzu Leopoldzie Wasilkowskim – pisze warsaw1.one. W tym artykule porozmawiamy bardziej szczegółowo o jego twórczości.
Młodość
Leopold Wasilkowski urodził się w 1865 roku w Lublinie. Później wraz z rodziną przeniósł się do Warszawy, gdzie zaczął stawiać pierwsze kroki w sztuce. W latach 80. młody człowiek uczęszczał na lekcje rysunku prowadzone przez Wojciecha Gersona w stolicy Polski. W 1890 roku Wasilkowski miał okazję studiować za granicą, a mianowicie w Académie Julian w Paryżu, a także w warsztatach rzeźbiarza Denisa Puecha oraz malarzy Adolfa Bouguereau i Beniamina Constansa. Później Leopold wyruszył w podróż artystyczną do Włoch.
Z tych faktów możemy przypuścić, że młodość przyszłego rzeźbiarza była bogata i bardzo interesująca. W pełni poświęcił się sztuce, która bardzo mu odpowiadała. Leopold poświęcił swoją młodość i całe życie twórczości.
Twórczość
W 1903 roku Leopold powrócił do Warszawy i osiedlił się tu na stałe. Jego twórczość nabrała tempa w stolicy. W 1906 roku Wasilkowski został prezesem Warszawskiego Towarzystwa Artystycznego, a także członkiem Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych i Towarzystwa „Rzeźba”.
Jako rzeźbiarz Leopold zadebiutował już w 1889 roku. Wtedy to wziął udział w wystawie w Zachęcie, gdzie pokazana została jego terakotowa „Głowa Faryzeusza”. Po powrocie do Warszawy wziął udział w ogłoszonym przez TZSP konkursie rzeźbiarskim i otrzymał wyróżnienie za gips „Głowa Topielca” (współczesna nazwa „Głowa mężczyzny”). Było to popiersie młodego mężczyzny wyłowione z wody, które w recenzjach pokonkursowych krytykowano za zbytnią naturalistyczność.
W 1894 roku Wasilkowski odwiedził Lwów, gdzie stworzył naturalnej wielkości gipsową grupę rzeźbiarską „Kocham Cię”. Dzieło to również było krytykowane za zbyt bezpośrednie wyrażenie namiętności dwojga zakochanych, których nagie postacie rzeźbiarz przedstawił złączone w namiętnym pocałunku. W następnym roku Leopold stworzył realistyczną rzeźbę „Robotnik”. Później to dzieło stało się ozdobą Pałacu Szlenkierów w Warszawie.
W XXI wieku Leopold Wasilkowski znany jest przede wszystkim jako autor pomników nagrobnych. Większość jego dzieł znajduje się na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie. Rzeźbiarz projektował nagrobki i epitafia dla artystów, naukowców, działaczy społecznych i przedstawicieli elity społecznej. Jego pierwsze takie dzieło było wykonane dla zmarłej żony słynnego malarza Władysława Podkowińskiego. Ponadto rzeźby nagrobne wykonane przez Wasilkowskiego znajdują się również na cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.
W 1915 roku Leopold wykonał dość nietypową w swojej karierze pracę. Jest autorem oprawy rzeźbiarskiej Bramy św. Honoraty. Zainstalowano ją na cmentarzu Powązkowskim. Jej głównym elementem była monumentalna postać rycerza – legionisty rzymskiego, posiadającego hełm z pióropuszem. W lewej ręce trzyma tarczę, a w prawej miecz wbity w ciało zabitego węża. Pomnik ten wykonany został w stylistyce neoklasycystycznej z elementami modernizmu.
Wśród autonomicznych rzeźb Wasilkowskiego najciekawsze były „Poeta i natura” z 1909 roku oraz „Myśl uwięziona” z 1919 roku. Żaden z tych projektów nie przetrwał. Epizodyczne formy twórczości Wasilkowskiego obejmują sztukę użytkową i rysunek. Artysta wykonał srebrną szkatułkę, którą podarował Henrykowi Sienkiewiczowi oraz tablicę pamiątkową z brązu w formie dyplomu pergaminowego ku czci doktora Karola Benniego. Leopold Wasilkowski zmarł w 1929 roku w Warszawie.