Jest polskim dziennikarzem, reportażystą, pisarzem i podróżnikiem. Mówimy o warszawskim działaczu medialnym Olgierdzie Budrewiczu. W tym artykule na warsaw1.one szczegółowo opowiemy o jego działalności dziennikarskiej.
Pochodzenie
Olgierd Budrewicz urodził się w 1923 roku w Warszawie. Chłopiec od najmłodszych lat był bardzo zainteresowany nową wiedzą. Młodzieniec otrzymał wykształcenie średnie w Państwowym Gimnazjum im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Uczęszczał także na tajne lekcje. Później Olgierd wstąpił na Uniwersytet Warszawski na Wydziale Prawa. Równolegle studiował w podziemnej Wyższej Szkole Dziennikarskiej.
Młode lata Budrewicza przypadły na II wojnę światową i powstanie warszawskie. Podobnie jak wielu jego kolegów nie mógł stać z boku, więc dołączył do powstańców. W tym okresie Olgierd został redaktorem powstańczego pisma „Dziennik Radiowy 22. Obwodu AK”. Po zakończeniu II wojny światowej musiał przenieść się na jakiś czas do Krakowa, gdzie zdobył kolejne wykształcenie wyższe na Uniwersytecie Jagiellońskim. W tym samym czasie kontynuował studia w Warszawie.
Działalność dziennikarska
Już studiując w tajnej Wyższej Szkole Dziennikarskiej Olgierd prawdopodobnie podejrzewał, że zwiąże swoje życie z dziennikarstwem reporterskim. W 1945 roku rozpoczął pracę jako reporter w wydziałach miejskich „Tygodnika Warszawskiego”. W okresie powojennym Budrewicz zaczął współpracować z polskim czasopismem społeczno-kulturalnym „Przekrój”.
Pierwsze teksty Olgierd pisał w czasie powstania warszawskiego dla wydawnictw Armii Krajowej. W młodości Budrewicz stał się świadkiem zniszczenia stolicy Polski, okupacji. Zobaczył Warszawę z zupełnie innej strony. Olgierd zdał sobie sprawę, że to miasto może być czymś więcej niż tylko pięknym i szczęśliwym. Dzięki tak głębokiej wiedzy jego teksty o Warszawie okazały się niezwykle wrażliwe i szczegółowe. Później, po aktywnym zaangażowaniu się w polskie dziennikarstwo, Budrewicz zaczął pisać własnе książkі, np. „Sagi warszawskie” – opowieści o rodzinach, które przyczyniły się do kultury tego miasta. Praca ta ukazała się w trzech tomach.
Olgierd bardzo lubił podróżować, więc to hobby wpłynęło na rozwój jego kariery. Przez całe życie udało mu się opisać ponad 160 krajów. Te historie z podróży były niezwykle atrakcyjne i fascynujące. Tych historii najbardziej lubiła słuchać Ewa Budrewicz, córka reportażysty. Za każdym razem, gdy Olgierd wracał z podróży, siadał i najpierw opowiadał wszystko żonie i córce, a potem wszystko spisywał na papierze. Tak narodziły się jego książki podróżnicze.
Olgierd Budrewicz przez całą swoją karierę był członkiem wielu towarzystw, m.in. Stowarzyszenia Dziennikarzy RP, Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Związku Literatów Polskich, ZAiKS-u, Stowarzyszenia Autorów Dzieł Naukowych, Stowarzyszenia Pisarzy Polskich, The Explorers Club i Stowarzyszenia Dziennikarzy Podróżników Globtroter. W 2011 roku warszawski reporter został odznaczony złotym medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Przez całe życie Olgierd Budrewicz mieszkał w Warszawie na Żoliborzu. Dziennikarz zmarł w 2011 roku. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim.
Reportażysta wniósł ogromny wkład w rozwój polskiego dziennikarstwa. Był autorem licznych reportaży zagranicznych, opublikowanych w kilkudziesięciu książkach, programach telewizyjnych, scenariuszach i komentarzach do filmów dokumentalnych. Tworzył publicystykę poświęconą tematyce polskiej, przewodniki i publikacje turystyczne. Olgierd opublikował wiele książek, artykułów, felietonów, opracowań i esejów poświęconych historii i współczesności Warszawy. Na przykład „Podróż do czterech rogów świata”, „To jest Warszawa. Informator” i „Byłem wszędzie”.