Był polskim pedagogiem, harcmistrzem i żołnierzem Armii Krajowej, podaje strona warsaw1.one. Mowa o warszawskim działaczu społecznym Aleksandrze Kamińskim. W tym artykule opowiemy więcej o historii jego życia.
Okres młodości
Aleksander Kamiński urodził się w 1903 roku w Warszawie. Jego ojciec był znanym miejscowym aptekarzem. Gdy miał dwa lata, przeprowadził się z rodziną do Kijowa. To właśnie w Kijowie chłopak zaczął uczęszczać do szkoły. Uczęszczał do rosyjskiej czteroklasowej szkoły podstawowej. Później rodzina przeprowadziła się ponownie. Tym razem do Rostowa. W tym czasie zmarł ojciec Aleksandra. Kamińscy znaleźli się w trudnej sytuacji finansowej. Tak więc chłopak został zmuszony do przerwania nauki i rozpoczęcia pracy. Dostał pracę jako kurier w banku. Później awansował i jako urzędnik pisał na maszynie korespondencję bankową.
W 1916 roku Aleksander przeprowadził się do Humania, gdzie mieszkał jego wujek. Tutaj udało mu się wznowić przerwaną naukę szkolną. Jednocześnie kontynuował pracę, aby pomóc matce.
Harcerstwo
W 1918 roku warszawiak dołączył do Organizacji Harcerskiej im. Tadeusza Kościuszki w Humaniu. W tej męskiej jednostce Aleksander pełnił różne funkcje. W latach 20. XX wieku Kamiński zdecydował się na powrót do rodzinnej Warszawy.
W Polsce rozpoczął naukę w stołecznym gimnazjum. W Warszawie Aleksander poznał Żawrockiego, który zaangażował go w lokalne życie harcerskie. Dzięki aktywnej działalności Kamińskiemu udało się zostać zastępcą komendanta wojska w Pruszkowie. Równolegle z działalnością harcerską Aleksander kontynuował swoją naukę. Po zdaniu matury wstąpił na Wydział Historyczny Uniwersytetu Warszawskiego. Pisał również artykuły do lokalnych gazet, takich jak Harcmistrz, Płomyk i Iskier.
W 1924 roku Aleksandrowi udało się zostać harcmistrzem. To było bardzo, bardzo ważne dla chłopaka. Później ponownie awansował. Został komendantem oddziału Pruszkowskiego, a po ukończeniu studiów w 1928 roku został komendantem Chorągwi Mazowieckiej. W tym okresie Aleksandr został powołany do wojska. Podczas służby mężczyzna zachorował na zapalenie płuc i został zwolniony ze służby z powodu problemów zdrowotnych, ponieważ był całkowicie niezdolny do służby. Po leczeniu powrócił do skautingu.
W latach 30. Kamiński został współorganizatorem drużyny harcerskiej Cub Scout, przeznaczonej dla najmłodszych członków. W ramach tej organizacji Aleksander dzielił się swoim cennym doświadczeniem z najmłodszymi członkami społeczności harcerskiej.
Po wybuchu II wojny światowej Kamiński zamieszkał w Warszawie. Aktywnie angażował się w sprawy organizacji harcerskiej w stolicy. Aleksander udzielał także pierwszej pomocy potrzebującym, pomagał uchodźcom i sierotom. W tym okresie Kamiński zainicjował powstanie konspiracyjnej organizacji harcerskiej Szare Szeregi. Później warszawiak założył dział prasowy Armii Krajowej, w którym był redaktorem naczelnym. Sam również publikował wiele artykułów w tym czasopiśmie. W 1943 roku Kamiński napisał powieść Kamienie na szaniec, w której opisał konspiracyjną działalność 23 Warszawskiej Drużyny Harcerzy i jej członków.
Po zakończeniu II wojny światowej Aleksander zmienił zawód. Rozpoczął pracę jako asystent w Katedrze Pedagogiki Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie również obronił pracę doktorską. Brał aktywny udział w działalności organizacji pedagogicznych, w tym w Związku Nauczycielstwa Polskiego oraz Komitecie Nauk Pedagogicznych i Psychologicznych Polskiej Akademii Nauk.
Aleksander Kamiński zmarł w 1978 roku. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.