Pierwsze banki w Polsce pojawiły się w XVI wieku. W Warszawie bankowość zaczęła się aktywnie rozwijać po trzech wiekach, pisze strona warsaw1.one. W tym materiale bardziej szczegółowo opowiemy o polskich bankach.
Pojawienie
W minionych wiekach bogactwo człowieka stanowiły zwierzęta, które służyły jako opłacalna karta przetargowa. Później w Polsce pojawiło się złoto, którym władcy chętnie uzupełniali swoje skarby. W XVI wieku w kraju aktywnie rozwijała się działalność kupiecka. Kupcy podróżujący szlakami handlowymi przez ziemie polskie handlowali i udzielali pożyczek.
Pierwsze polskie banki były jednak instytucjami organizowanymi przez duchowieństwo. Ludzie nazywali je pobożnymi bankami. Pieniądze na prowadzenie biznesu pochodziły głównie z jałmużny, a pożyczki pod zastaw były nieoprocentowane. Kościół chętnie udzielał pożyczek, ale trzeba było je spłacić w ciągu 12 miesięcy. W XVII wieku nieoprocentowana pożyczka została zastąpiona pożyczką o oprocentowaniu 7%.
W 1828 roku powstał pierwszy polski bank emisyjny – Bank Polski. Istniał przez ponad 60 lat i zaprzestał działalności w 1886 roku z powodu sytuacji politycznej w kraju. Warto też wspomnieć o banku Citi Handlowy, który jest dość blisko związany z warszawskim biznesem bankowym. Pierwszy oddział został założony w 1870 roku. Na początku XX wieku stał się największym prywatnym bankiem w Polsce.
Okres międzywojenny
W 1871 roku w Warszawie powstał Bank Dyskontowy oraz Towarzystwo Wzajemnego Kredytu. Ogólnie rzecz biorąc, wszystkie instytucje bankowe pierwotnie znajdowały się wokół Placu Bankowego, gdzie do lat dwudziestych XIX wieku mieściła się siedziba wspomnianego Banku Polskiego.
W 1918 roku Polska uzyskała niepodległość. Ten rok przyniósł Polakom wielką nadzieję na odbudowę kraju. Wcześniej w Warszawie założono kolejny bank Polska Krajowa Kasa Pożyczkowa. W 1919 roku powstała Poczta Kasa Oszczędności.
Jednak lata 20. XX wieku były okresem kryzysu w bankowości, a także okresem wielkich wahań gospodarczych. Powojenna hiperinflacja trwała do 1923 roku, a dwa lata później nastąpiły wahania kursu złotego i kryzys w rolnictwie. W tym czasie w Polsce produkcja spadła o 40%, pogorszyła się sytuacja w rolnictwie, wzrosło bezrobocie. Polskie władze starały się zachować wymienialność polskiej waluty na złoto. W rezultacie 30 banków akcyjnych zaprzestało działalności.
W przededniu II wojny światowej w Polsce działało 26 banków prywatnych, 4 banki zagraniczne oraz ponad 7000 spółdzielni kredytowych i stowarzyszeń pożyczek nieoprocentowanych. Oczywiście wojna przyniosła znaczne straty gospodarcze. Zniszczono 40% całej polskiej bankowości.
Po zakończeniu wojny banki zaczęły wznawiać działalność. W tym okresie państwo przejęło Bank Handlowy. Instytucja ta była odpowiedzialna za wszystkie operacje związane z polskim handlem zagranicznym. W 1955 roku bank ten stał się jedyną instytucją obsługującą rachunki walutowe zagranicznych misji dyplomatycznych. Od 1964 roku Bank Handlowy miał monopol na prowadzenie polskich operacji handlu zagranicznego.
W latach 70. nastąpił ogromny wzrost polskiego zadłużenia. Większość środków otrzymanych przez państwo pożyczek przeznaczono na import surowców i spłatę odsetek. W 1980 roku dług zagraniczny osiągnął 24 miliardy dolarów. W 1986 roku rozpoczęła się decentralizacja systemu bankowego, a pięć lat później prywatyzacja.
W XXI wieku polski system bankowy składa się z około 35 banków komercyjnych i ponad 500 banków spółdzielczych obsługujących prawie 2 biliony złotych aktywów. W sumie polski kapitał posiada 14 banków.