W XIX wieku w Warszawie zaczął się aktywnie rozwijać handel. W lokalnych dzielnicach pojawiły się żywiołowe targowiska, na których mieszkańcy mogli kupić wszystko, czego potrzebowali. W tym materiale na warsaw1.one opowiemy bardziej szczegółowo historię warszawskich rynków.
Targowisko na placu
W 1883 roku na placu Mirowskim powstał rynek. Teren ten został wykupiony przez władze lokalne od sąsiedniego garnizonu wojskowego w celu zorganizowania tam miejsca handlu. W tym okresie Bazar stał się jednym z największych punktów handlowych w Warszawie, na którym znajdowały się setki straganów z produktami. Głównymi towarami handlu były żywność, ryby i kwiaty, a także obuwie i pasmanteria.
Dzięki temu targowisku udało się usprawnić i ucywilizować handel miasta. Na terenie znajdowały się baseny wodne dla ryb, pomieszczenia gospodarcze i magazyny, a namioty były wyłożone kafelkami. Ta lokalizacja miała pięciuset stoisk i straganów pod wspólnym dachem hali, co z pewnością zrobiło duże wrażenie. Konstrukcja i wnętrze budynku zostały wykonane z prostych i trwałych materiałów, więc nawet w gorące letnie dni sprzedaż i zakupy nie były uciążliwe. Ogólnie projekt tego targowiska był udany i stał się podstawą budowy przyszłych warszawskich bazarów.
W czasie okupacji niemieckiej, pomimo zakazu handlu, licznych ograniczeń, represji i rekwizycji, kupcy nie zaprzestali całkowicie swojej działalności handlowej. Po wojnie z budynków hali pozostały tylko spalone mury, dlatego władze podjęły decyzję o odbudowie pomieszczenia targowiska.
Skrzyżowanie handlowe
W latach 60. XX wieku w północnej części Warszawy pojawił się bazar Wolumen na jednym z lokalnych skrzyżowań. Początkowo ten bazar był antykwaryczny. Zasięg był znaczny, dlatego wielu warszawiaków odwiedzało to miejsce. Stan eksponowanych towarów był bardzo różny, od rzeczy w bardzo dobrym stanie po antyki, które tak bardzo kochali esteci.
Wolumen był bazarem, na którym można było odebrać rzeczy przed dokonaniem płatności bez żadnych zobowiązań ani niepotrzebnych komentarzy. Ogólnie rzecz biorąc, ten bazar był pełen niespodzianek, ponieważ można było znaleźć szablę, Niemiecki hełm, stołek, zegar, szafę, obraz, puste puszki po piwie, stare zużyte buty, a nawet psy śpiące w budce. W innej części bazaru sprzedawano pierogi, bigos i chleb.
W XXI wieku ten punkt sprzedaży przestał specjalizować się w antykach. Rynek zmienił kierunek na weekendowy handel elektroniką i codzienny rynek owoców i warzyw.
Tradycyjny bazar
Pod koniec XIX wieku w Warszawie powstał Bazar Różyckiego. Znajdował się w pobliżu skrzyżowania ulic Ząbkowskiej i Ząbkowskiej. Główne wejście na rynek wyglądało dość uroczyście, ponieważ zostało pomalowane na niebiesko ze srebrną końcówką. Teren bazaru został oddzielony od ulicy ozdobnym płotem. Początkowo w tej lokalizacji działało tylko siedem dużych drewnianych straganów, z których każdy miał kilka stoisk.
Przez dziesięciolecia Bazar Różyckiego był prawdziwym źródłem handlowym Warszawy. W latach pięćdziesiątych XX wieku działalność na bazarze rozkwitła. Warszawiacy spacerowali po rynku w poszukiwaniu modnych ubrań.
W latach 90. w Warszawie rozpoczęła się transformacja handlu żywiołowego. W szczególności w tym okresie w mieście pojawiły się rynki na obrzeżach warszawskich obiektów sportowych. Jeden z nich został otwarty w 1989 roku. Stadion zgromadził kupców i klientów z trzech kontynentów, w szczególności z Europy, Azji i Afryki. Według danych statystycznych z 1990 roku rynek ten odwiedzało do 10-20 tysięcy klientów dziennie, a w 1997 roku obroty szacowano na prawie 2 miliardy złotych. W XXI wieku na miejscu bazaru zbudowano nowoczesny stadion narodowy, a kupców przeniesiono do nowo wybudowanych hal w rejonie kanału Żerańskiego.